اختلالات بینایی، کودکان را با طیف وسیعی از مشکلات، مانند ناتوانی در خواندن تخته سیاه مدرسه، عدم توانایی دیدن و تشخیص افراد از دور و عدم تمایل به بازی های گروهی مواجه می کند. این اختلالات در بینایی نه تنها عوارض جسمی از جمله سردرد های مداوم در پی دارد؛ بلکه می تواند باعث افسردگی و انزوای کودک شود.
توجه به مراقبت های بهداشتی و پزشکی در زمینه چشم و بینایی، باید از سوی والدین و سرپرست کودکان جدی گرفته شود. یادگیری نحوه دیدن فرآیندی طولانی است که قبل از تولد آغاز می شود و در شش سال اول زندگی پیشرفت سریعی دارد.
باید توجه داشت که عدم بینایی کامل، اثری غیر قابل انکار در زندگی ما چه کوتاه مدت و چه دراز مدت دارد؛ از این رو معاینات چشم پزشکی و بررسی قدرت دید باید به طور منظم صورت گیرد. این معاینه در سال اول زندگی، ۳ و نیم سالگی و ۵ سالگی ضروری است؛ البته بهتر است که بینایی سنجی سالانه انجام شود. اگر در خانواده سابقه مشکلات بینایی وجود داشته باشد، لزوم معاینات دوره ای بیشتر می شود.

مهم ترین نشانه های مشکلات بینایی در کودکان
۱. مالش مداوم چشم
۲. موقعیت غیر طبیعی و انحراف چشم 
۳. پوشاندن یک چشم هنگام مشاهده تلویزیون یا اجسام دور
۴. نزدیک کردن اشیا و کتاب هنگام نگاه کردن به آنها
۵. پرش چشم و چشمک زدن زیاد و غیرطبیعی
۶.  قرمزی غیرطبیعی چشم
۷.  اشک ریزش غیر طبیعی
۸. خارش مستمر
۹. سردرد، سرگیجه و تهوع پس از مطالعه یا تماشای تلویزیون
۱۰. خروج چرک یا تورم در اطراف چشم و پلک ها

شایع ترین اختلالات چشمی کودکان 
این موارد عبارتند از: نزدیک بینی، دوربینی، آستیگماتیسم، عیوب انکساری، تنبلی چشم، عدم هماهنگی در حرکت چشم ها و اختلالات عضلانی حرکت چشم.